Kościół NMP. Pierwszy kościół zbudowano w tym miejscu na przełomie XIII i XIV w., była to skromna budowla halowa (o nawach równej wysokości), pozbawiona wieży. Ok 1388 r. przystąpiono do wznoszenia monumentalnej świątyni w systemie bazylikowym (nawa główna wyższa od naw bocznych); obok zaspokojenia kultowych potrzeb mieszkańców miała ona pełnić funkcję prestiżową, świadczyć o bogactwie i smaku artystycznym mieszczan. W pierwszym etapie do końca XIV w. zbudowano prezbiterium, którego elewacje otrzymały wystawną dekorację z glazurowanych kształtek, zapewne dzieło mistrza Henryka Brunsberga, wybitnego architekta póżnego gotyku. Nawy boczne obiegają wokół wieloboczne zamknięcie nawy głównej, tworząc tzw. obejście, a między wciągniętymi do wnętrza masywnymi przyporami powstał szereg dwupoziomowych kaplic. Na przełomie XIV i XV w. wzniesiono wielobocznąkaplicę Mariacką po północnej stronie prezbiterium, jej przypory dekorują ażurowe szczyciki i ceramiczne maski twarzy ludzkich i fantastyczych (pierwotnie było ich 96). W tym samym czasie przystąpiono do budowy dwóch wież od strony zachodniej, ozdobionych monumentalnymi blendami (wieży południowej, dalszej na rynku, nigdy nie ukończono). W XV w. przebudowano stary, halowy korpus nawowy na bazylikę, podwyższając nawę główną i dosawiając po obu stronach rzędy niskich kaplic. W końcu średniowiecza kościół posiadał bogate wyposażenie, m. in. dziesiątki ołtarzy, zegar astronomiczny, rzeżbione stalle. Świątynia dwukrotnie ponosiła cięzkie szkody (w pożarze 1635 r. i w 1945 r.), za każdym razem pieczołowicie ją odbudowywano. Kościół ma długość 77,6 m, wysokość muru wieży północnej 53 m, wysokość wnętrza nawy głównej 30,2 m, naw bocznych 19 m. Do dekoracji użyto ponad 650 różnych rodzajów ceramicznych kształtek.

Zwiedzając kościół warto zewnątrz zwrócić uwagę na portale boczne wież (północny z płaskorzeżbionymi scenami biblijnymi, południowy o łuku z zygzakowato łamanych laske), wewnątrz - na malowidła z XV w. w jednej z kaplic obejścia, inskrypcję z 1651 r. na sklepieniu nawy płd., barokową ambonę z końca XVII w., witraże z lat 1906 - 11. Wystrój malarski wnętrza świątyni, niedawno odnowiony, zrekonstruowany został na początku XX w. na podstawie pozostałości barokowych i średniowiecznych polichromii.

 Artykuł na temat zabytku - Kościół Najświętszej Marii Panny, czyli zabytek klasy 0 (zerowej) w Stargardzie.